แต่คนบางคนก็พูดไปสองไพเบี้ย เปลืองน้ำลายเปล่า ๆ ดูไปดูมาชักขี้เกียจไปตอบแล้ว เอามาบ่นในบ้านตัวเองดีกว่า

——————————-

ถ้าจะแทนให้ใกล้เคียงต้องบอกว่า
“อาหารร้านนี้ปรุงรสได้บัดซบมาก ไม่มีดีอะไรเลยนอกจากปริมาณ เป็นอาหารที่พวกลิ้นจระเข้หรือพวกชื่นชอบปริมาณมากกว่าคุณภาพจะมีความสุขด้วยได้”

ซึ่งคำว่าลิ้นจระเข้ไม่ใช่คำด่าตรง ๆ ที่เทียบเท่ากับ “กาก” หรือ “ต่ำ”(ที่บางคนเอามายัดเยียดเป็นตัวอย่างในประโยคแบบผิด ๆ)
บางคนอาจคิดว่าลิ้นจระเข้เป็นคำดูถูก แต่บางคนอาจคิดว่าก็แค่หมายถึงคนที่กินง่ายไม่เรื่องมาก ไม่พิถีพิถันเรื่องรสชาติ
มันเป็นคำเรียกรวม ๆ ไม่ใช่คำที่มีความหมายเดียวคือด่าสาดเสียเทเสียหยาบคาย (ยกเว้นถ้าคุณ ๆ จะบอกว่าคำว่า”โอตาคุ” มีความหมายเทียบเท่า “กาก” และ “ต่ำ”)

และที่บอกว่าพวกชื่นชอบปริมาณมากกว่าคุณภาพ มันก็มีคนพวกนี้จริง และพวกเค้าก็จะสามารถมีความสุขกับอาหารจานนี้ได้จริง (เพราะมันให้เยอะ สมใจอยาก ถูกใจพอดี)
แล้วมันไม่ถูกตรงไหน =_=?

แต่มันน่าสงสัยจริง ๆ ถ้ามีคนที่คิดว่าคำว่าลิ้นจระเข้(โอตาคุ)เป็นคำด่า คนคนนั้นจะอยากวิ่งโร่เข้ามา แอ่นอกบอกว่าตัวเองเป็นคนลิ้นจระเข้(โอตาคุ) แล้วก็รับเอาคำที่คิดว่าเขาด่านั้นเข้าตัว โดยที่คนพูดไม่ได้ไปชี้หน้าด่า หรือไปเรียกระบุเลยแม้แต่น้อย ว่าคนนั้นคนนี้เป็นลิ้นจระเข้(โอตาคุ) ด้วยเหรอ?

มนุษย์ประหลาด!

*********************

อีกเรื่อง บางคนบอกว่า ที่ทำมันเหมือนกินอาหารจานเดียว เจอเค็มแล้วบอกว่า จานอื่นทุกจานเค็มหมด
ไม่ถูกย่ะ!

คนเขียนเขาระบุ scope (ขอบเขต) ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว ว่าตัวเองตัดสินจากปริมาณแค่ไหน
ถึงขนาดบอกเวลาเป็นนาทีเลย ว่าดูถึงไหนแล้วเลิกดู คนอ่านก็กะเอาได้ สรุปจากข้อมูลเองได้ ว่าเขาดูถึงไหน แล้วพูดออกมาแบบนั้น
เจ้าของบล็อกไม่ได้บอกว่า “โอ๊ยเรื่องนี้เหรอดูแล้ว ห่วยแตก” แล้วพอมีคนถามค่อยอ้อมแอ้มตอบว่า ดูแค่ 5 นาทีแล้วปิด

ก็เหมือนกับกินอาหารเมนูนี้ ปริมาณเท่านั้นคำ แล้วรู้สึกว่าห่วย ก็บอกว่า กินไปเท่านั้นคำแล้วมันห่วย กุเลิกกิน
หรือดม ๆ แล้วบอกว่า “แค่ดมก็รู้สึกว่าไม่น่ากิน เลยไม่กิน เพราะกลิ่นมันบอกว่าไม่น่าอร่อย”
ถ้ามีคนเถียงว่า ทำไมไม่กินให้หมดแล้วค่อยบ่น
แน่นอน ไม่แปลกที่จะตอบว่า “อาหารรสชาติกาก ๆ แบบนี้จะกินต่อทำไมให้เสียปาก”
หรือ “อาหารเหม็นเน่าขนาดนี้ ตูจะไปกินทำไม”
ไม่ได้ด่าคนกินสักหน่อย….ว่ากาก ที่พูด ๆ กันว่าเจ้าของบล็อกหาว่าคนชอบน่ะกากเนี่ย ยกมาสมมติแบบใส่ไข่เองตามใจชอบทั้งนั้น
ไม่เชื่อลองใช้ ctrl+f หาดูได้ ว่าคำว่ากากน่ะ เจ้าของบล้อกใช้ระบุถึงอนิเม แต่คนอื่นเอามายัดเองว่าด่าคนชอบ

อนึ่ง
ถ้ามีภัตาคารร้านหนึ่ง คนเข้าไปสั่งของกินสองอย่าง แล้วไม่ชอบทั้งสองอย่าง
เลยตัดสินใจไม่กลับไปอุดหนุนร้านนั้นอีกเลย แล้วเขียนเล่าให้คนอื่นฟังว่า “ไปกินเมนูนี้ เมนูนี้ แล้วไม่อร่อย ยอดแย่ เฮงซวยสุด ๆ”

ใครจะหาว่าไม่ยุติธรรม เพราะชิมไม่ครบหรือเปล่า?
ก็ระบุแล้วนี่หว่าว่าจานนี้ กับจานนี้ ไม่อร่อย ไม่ได้บอกเลยว่าจานอื่นไม่อร่อยด้วย
ถ้าคนอื่นสงสัย หรือข้องใจว่าจานอื่นจะอร่อยมั้ย ก็ไปลองกินดูเองสิ (แต่กรูไม่ไปแล้ว เข็ด แสลงกระเพาะ)
หรือใครเคยกินจานอื่นแล้วอร่อย ก็แนะนำมาเลยว่า คุณสั่งพลาดเอง ร้านนี้ไม่ได้เด่นทางอาหารประเภทนั้น ต้องสั่งประเภทนู้นเช่นจานนี้ จานโน้น เป็นต้น
เขาอาจจะรับฟังหรือไม่รับฟัง ยอมกลับไปลองหรือไม่ยอมกลับไปลอง ก็เรื่องของเขา จะเดือดร้อนทำไม…. ร้านของตัวรึก็เปล่า

มาโมโหโทโสใส่คนบ่นแบบนี้ หาว่าเค้าด่าตัวเองแบบนี้ โคตรเอาแต่ใจตัวเองเลยพับเผื่อย
แถมดูบางความเห็นแล้วตงิด ๆ เหมือนเขาจะถึงขั้นบังคับข่มขืนจิตใจให้เปลี่ยนรสนิยมกันเลยทีเดียว

———————————————————

โอว มุงดราม่าเสียเวลาทำงานมากมาย….. เลิกดีกว่า
กลับไปทำงานแล้วก็ทำมิชชั่นต่อ
Aphmau สุดยอด~~~~!!!

ถามหน่อย ถ้าคุณชิมซุปถ้วยนึงแล้วมันเค็มจัด คุณจะคิดหรือพูดมั้ยล่ะว่ามันเค็ม หรือว่าต้องซดหมดถ้วยแล้วถึงจะมีสิทธิ์บ่น?
ถ้าใครชิมข้าวผัด 1 คำ แล้วพบว่ามันอมน้ำมัน เลี่ยน จะแหวะ กินไม่ลง เค้าต้องกล้ำกลืนฝืนกินให้หมดจานหรือเปล่า?
แล้วถึงจะมีสิทธิ์บ่นกุ๊กได้ ว่าทำข้าวผัดแบบนี้กินไม่ลง
คนเรา ต่อให้เป็นอะไรที่ชิมคำแรกแล้วไม่ชอบ จะหยุดกินไม่ได้ ห้ามกินเหลือ งั้นหรือ?
ที่จริงคนที่ตัดสินอาหารก่อนชิมก็ยังมี เพราะของบางอย่างหน้าตาไม่น่ากิน คนก็อาจจะเลือกที่จะไม่ลองชิม (เช่น แมลงทอด ที่แค่เราเห็นก็อี๋แหวะแล้ว ไม่ต้องมาพูดถึงรสชาติเลย)
หรือบางคนดมกลิ่นแล้วก็ตัดสินว่า มันน่าจะอร่อยหรือไม่อร่อย ถ้ากลิ่นหอมก็ลอง ถ้ากลิ่นเหม็นหรือไม่ชอบกลิ่น ก็ไม่ยอมลอง

มันคือเรื่องของความชอบ รสนิยม แล้วก็ทัศนคติส่วนบุคคล
ใครจะเป็นเผด็จการพยายามบังคับข่มขืนให้คนที่ไม่ชอบ กลับคำ บอกว่าชอบ ก็เชิญเป็นไปเถอะ แต่เราไม่ทำแน่ ๆ และคงไม่อยากคบคนประเภทนั้นด้วย
แค่ความชอบหรือไม่ชอบ หรือการบ่นถึงสิ่งที่ไม่ชอบ ก็ยังจะถูกจำกัดสิทธิอีก…. โลกนี้มันอะไรกัน? เหอ ๆ ๆ

จริง ๆ ถ้าคนห้ามหรือคนแย้งแค่บอกว่า โถ่ ลองกินต่ออีกคำสองคำดูน่า มันจะรสกลมกล่อมขึ้น กินคำแรกรสมันเลยจัดไป หรือจืดไป บลา ๆ ๆ ก็น่าฟังน่าเชื่อหน่อย
แต่พวกเล่นด่าเลยว่าดูนิดเดียวแล้วมาวิจารณ์ = ผิด แบบนี้มันออกจะเผด็จการเกินไป เห็นแล้วอนาถใจจริง ๆ

ถ้าคนวิจารณ์อมพะนำ ดูแค่ 5 นาทีแล้วทำตีขลุมว่าตัวเองดูจบแล้ว แล้ววิจารณ์แบบไม่บอกว่าไม่ได้ดูจนจบ แบบนี้ค่อยน่าโมโห เพราะไม่ได้แจ้งผู้อ่าน ว่าตัวเองใช้บรรทัดฐานการวิจารณ์ยังไง โถ่ ก็บอกอยู่ทนโท่ว่าดูกี่นาทีกี่นาที แค่นี้ก็เอาไปเปรียบเทียบคิดเองสิ ว่าไอ้การดูสั้น ๆ ของเขา ทำให้เขาคิดออกมาแบบนี้แบบนั้น

พวกรีวิวร้านอาหาร(ทั้งที่เรียกตัวเองว่ารีวิวตรง ๆ เลย กับที่แค่บอกเล่าเฉย ๆ)เค้าก็ชิมไม่กี่เมนู แล้วก็เอามาเล่าทั้งนั้น หรือต้องกินให้ครบทุกเมนู ทุกจาน แล้วถึงจะวิจารณ์ได้?
เค้าก็บอกว่ากินจานนี้ จานนั้นนะ แล้วมันเป็นงี้ เป็นงั้น
เป็นการกำหนดและแจ้งขอบเขตของการวิจารณ์อยู่ชัด ๆ แล้วว่า เค้าเอาตรงไหนเป็นบรรทัดฐาน ไม่ได้เข้าไปชิมแล้ววิจารณ์แบบรวม ๆ ไม่บอกว่าเมนูไหนน่ะที่พูด หรือที่บ่น

เฮ่อ

และคิดว่าจะตัดหางปล่อยวัดแล้ว กับคนที่เถียงด้วยเหตุผลไม่ได้ หรือคนที่ยึดเหตุผลของตัวเองเป็นใหญ่ เหตุผลของคนอื่นแถหมด
แต่ไหน ๆ พิมพ์ไว้แล้วก็เอามาแปะเก็บไว้ที่นี่ดีกว่า

—————-

เท่าที่อ่านมา เห็นเค้าวกกลับมาเรื่องพูดจาถนอมน้ำใจคนอื่น รักษามารยาทแม้ในโลกอินเทอร์เน็ต ไม่ควรใช้สำนวนเหยียดหยาม บลา ๆ ๆ

แต่กลับไปอ่านบล็อกต้นเรื่องแล้ว ไม่รู้ใครคิดเหมือนเราหรือเปล่า คนที่เข้ามาด่า Troisans ยังหยาบคายกว่า Troisans สิบเท่า แถมมีใช้คำที่ต้องโดนเซ็นเซอร์เวลาออกอากาศด้วย เช่น ฮิ๊บ้าง กรวยบ้าง และเรียกคู่สนทนาว่า มรึงบ้าง เอ็งบ้าง (ซึ่งดูแล้วรู้สึกว่า แทนที่จะกดให้คนโดนเรียกดูต่ำต้อยลง มันกลับทำให้เห็นว่าผู้พูดเป็นคนไม่น่าเชื่อถือเท่าไหร่ และยังเป็นคนมารยาทยอดแย่อีกด้วย) ในขณะที่ Troisans ใช้คำว่า กากบ้าง เห้บ้าง ซึ่งไม่สุภาพแต่ยังไม่หยาบโลน สำหรับเรายังถือว่ารับได้ โดยเฉพาะเวลาคุยกันในหมู่เพื่อน

คนเราเวลาเล่าอะไรมันส์ ๆ อยากใส่อารมณ์ แค่เล่าให้เพื่อนฟัง บางครั้งก็มีการใช้คำแรง ๆ บ้าง เช่น เชี่ยแม่ม… หรือ …โคตร ๆ ไม่ว่าจะเจตนาใช้ หรือหลุดออกมา เราก็เลยคิดว่า คนคนหนึ่งเขียนบล็อกให้ตัวเองอ่าน และคิดว่ามีคนเพียงกลุ่มน้อยอ่าน ซึ่งค่อนข้างเป็นคนที่สนิทกัน จะมีคำสบถบ้างก็ไม่แปลก อ่านแล้วขำ ๆ

พอมีคนแปลกหน้าหลุดเข้าไป แล้วออกอาการโวยวาย (ทั้ง ๆ ที่ไม่ได้มีใครบังคับให้เข้ามาอ่าน) เลยรู้สึกว่า โลกเรานี้ช่างแปลกจริงหนอ!

เออถ้าเราโดนเอาชื่อไปพาดพิงแล้วด่าในบล็อกคนอื่น มันก็น่าโมโหหรือน่าโวยวายอยู่หรอก เพราะเค้าดิสเครดิตเราโดยตรง แต่กับแค่บ่น(ด่า)เรื่องอนิเมแค่นี้ แล้วก็พาดพิงโอตาคุแค่นี้ ก็ยังมีคนเสนอหน้าไปรับคำด่าของเค้าซะงั้น (อยู่ดี ๆ ไม่ชอบ ชอบโดนด่า? ชอบร้อนตัว? กินปูนร้อนท้อง?)

สำหรับเอนทรี่ตัวปัญหา คำสบถที่ใช้ในบล็อกมันก็แค่ใส่อารมณ์เพื่อเน้นทัศนคติ(ด้านลบ)ที่มีต่ออนิเมเท่านั้น (และบ่นอยู่ในบล็อกของตัวเอง) ไม่ได้ไปด่าใส่หน้าใครว่ามรึงอย่างโง้น มรึงอย่างงี้ ประมาณว่าเป็นการสบถลอย ๆ ซึ่งต่างกับฝ่ายเข้าไปด่า ที่ด่าแบบเจาะจงตัว และเจตนาใช้คำหยาบกระแทกหน้าเจ้าของพื้นที่

อันนี้ไม่ได้บอกว่า คนอื่นหยาบคายกว่า แล้วแปลว่าเจ้าของบล็อกไม่อยาบคาย
เจ้าของบล็อกหยาบคายจริง แต่อยู่ในขอบเขตที่รับได้ (ไม่ถึงขนาดใช้คำใต้เข็มขัดมาด่าคนที่เถียงด้วย)
เจ้าของบล็อกหยาบคายจริง แต่เขาก็หยาบคายอยู่ในที่ของเขา (ไม่ได้เอาคำหยาบไปโยนใส่บ้านคนอื่น)
เจ้าของบล็อกหยาบคายจริง แต่ไม่ได้ชี้หน้าด่ามนุษย์หน้าไหน (ก็ไม่ชอบอนิเมอ่ะ ก็บ่น ด่าอนิเมดิ)

แต่อ่านแล้วรู้สึกไม่เชื่อถือ และไม่คล้อยตามเลย เมื่อคนที่พยายามติติงว่าคนอื่นหยาบคาย แท้จริงแล้วก็ใช้คำหยาบคาย(ที่ร้ายกาจยิ่งกว่า)อยู่เหมือนกัน

มิหนำซ้ำยังไม่ใช่ที่ของตัวเอง แต่ไประรานคนอื่นถึงอาณาเขตของเค้าอีกต่างหาก

เจ้าของบล็อกเขียนบล็อกตัวเอง ไม่ได้ตั้งกระทู้ลงในเว็บบอร์ดสาธารณะ ที่มีผู้อ่านจำนวนมากและหลากหลาย

Weblog เป็นที่ส่วนบุคคล (personal) ที่บางคนเปิดให้คนอื่นเข้าชมได้ (publicize) ไม่ได้หวงห้ามว่าเป็นที่ลับเฉพาะ (private) คือตัวเองอ่านได้คนเดียว หรือสมาชิกของกลุ่มเท่านั้นที่จะอ่านได้

ในเมื่อเป็นที่ส่วนบุคคล เขาจะทำอะไรก็เรื่องของเขา ไม่ใช่เรื่องของเราที่จะไปก้าวก่ายหรือบังคับให้เขาเปลี่ยนนู่นนี่

รู้สึกว่า คนเราบางคนก็อ้างสิทธิของตนเกินกว่าที่ตนพึงได้ เอาแต่ได้ชัด ๆ

—————————–