“อเล็ค พรุ่งนี้ว่างไหม พอจะมาช่วยฆ่า NM สักตัวได้หรือเปล่า” อาร์เคดส์ถามขึ้นเมื่อวานนี้
“อ๊ะ ที่ไหน ฆ่าตัวอะไรเหรอ”
“ที่โร’มาเอฟ ชิกิงามิ เวพ่อนน่ะ”
“อืมมมมม” ฉันครุ่นคิด “พรุ่งนี้ถ้าไม่เลทเกินไปก็ว่างนะ ตอนดึกต้องไปสกาย”
“ว้า สกายเมื่อไหร่เหรอ เวลาเกิดของมันอีกประมาณ 21 ชั่วโมง”

ฉันนั่งนับนิ้ว พยายามใช้สมองที่ไม่ถนัดเรื่องคณิตศาสสตร์คำนวณเวลาอย่างเอาเป็นเอาตาย ผ่านไป 5 นาทีถึงได้คำตอบ

“ได้สิ ว่างพอดี”
“ขอบคุณมาก!! โชคดีจัง เพื่อนผมไม่มีใครมาได้เลยน่ะ เพราะมันจะเป็นช่วงเช้ามืดของทางนี้”
“ลำบากแย่เลยสินะ ฉันไปได้ค่ะ”
“เอ้อ” อาร์คลังเล “คุณมีอาชีพอะไรที่เลเวล 75 บ้างล่ะ”
“มองค์ ไวท์เมจ แล้วก็วอร์”
“เอาเป็นว่าไวท์เมจละกันนะครับ โอเคมั้ย ผมจะใช้พาลาดิน ซับแดนเซอร์ไป แต่คุณคงต้องซับเรนเจอร์นะ ไม่งั้นหาตัวมันไม่เจอ”
“ตกลง”
“จะไหวมั้ยนะ เมื่อก่อนผมเคยดูโอคู่กับเอลฟี่ ถ้าคุณใช้มองค์ซับแดนเซอร์ก็น่าจะได้เหมือนกัน”

แหม ฉันก็อยากไปซิ่งที่นู่นที่นี่ด้วยมองค์ซับแดนเซอร์เหมือนกันนะ แต่ว่า….

“ไม่ได้หรอก แดนเซอร์ฉันกระจอกมากเลย เพิ่งเลเวล 26 เอง”
“อา” อาร์เคดส์หัวเราะเจื่อน ๆ “งั้นก็คงต้องไวท์เมจ”
“โอเค”
“ถ้ามีปัญหาลิ้งค์เยอะ ๆ คงต้องวิ่งไปโซน คุณจะไหวหรือเปล่า”
“ได้หรือไม่ได้ก็ต้องลองดู!” ฉันรับคำอย่างแข็งขัน “เดี๋ยวก็รู้เอง”
“ว้าว เจ๋ง ผมชอบทัศนคติของคุณจัง!”
“ก็ถ้าไม่เข้าถ้ำเสือ แล้วจะได้ลูกเสือเหรอ อย่างมากก็แค่ตาย”
“ก็จริง แต่ผมกังวลเหมือนกันว่าจะลากคุณไปตายฟรี ๆ รึเปล่า”

ตาย? ตายก็ไม่เป็นไร ขำ ๆ กด status ดูตัวเองตอนนี้ มี 42,000 exp จากพิกัด max 44k มิหนำซ้ำนี่ยังเป็นอาชีพไวท์เมจ ที่มี RR3 ด้วย เวลาตายทีเสีย EXP แค่สองร้อย อิ ๆ

“เรื่องตายน่ะเหรอ ของชอบ! ตื่นเต้นดีออกค่ะ ตุน EXP ไว้เพียบเลย เผื่อตายโดยเฉพาะ”
“ฮ่า ๆ ๆ งั้นก็ค่อยสบายใจหน่อย”
“อื้ม พรุ่งนี้เจอกันนะ”
“ครับ ฝากด้วยนะ ผมจะลองหาเพื่อนคนอื่นไปช่วยอีกแรง”

————————————————-

วันนี้พอถึงเวลามา ปรากฏว่าเราได้เอลฟี่มาช่วยอีกแรง ด้วยซัมมอนเนอร์ คู่อริของชิกิงามิ เวพ่อน ทำให้น่าจะช่วยเพิ่มโอกาสจองตัว NM สำเร็จก่อนใคร ๆ ให้มีมากขึ้น ซึ่งเป็นเรื่องสำคัญมาก เพราะมีคู่แข่งรอจ้องแย่งเต็มไปหมด

อาร์คไปถึงโร’มาเอฟก่อน เราตามไปที่สอง ส่วนเอลฟี่มีปัญหาต้องพึ่งพาห้องน้ำเล็กน้อยก็เลยมาสาย แต่ในที่สุดก็มาถึงก่อนเวลาประมาณ 25 นาที

ระหว่างที่เรานัดหมายกับเอลฟี่อยู่นั้น เอิร์ธก็ถามขึ้นว่าทำอะไร พอบอกรายละเอียดไปก็รีบขันอาสาจะมาช่วยเคลม! แหม สงครามชิงตัว NM แบบนี้ คนยิ่งเยอะยิ่งอุ่นใจ เราก็เลยชวนให้เขารีบมา

ในช่วงเดียวกันนั้นอาร์คก็บอกว่าเพื่อนที่เป็นโจรมาถึงพอดี และคนที่เดินหาวหวอด ๆ มาแต่ไกลนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือดรากอนคฺง พอทักทายกันได้ไม่ทันไร แม็กซ์ปีเตอร์ที่เงียบอยู่ตลอดก็กลับพูดขึ้นว่า

“เชิญเข้าปาร์ตี้ทีสิ”

ฉันต้องขยี้ตาแล้วมองซ้ำถึงสองรอบ! แล้วยังต้องย้อนกลับไปดูบทสนทนาก่อนหน้านั้นด้วย เพราะคิดว่าเขาอาจจะพูดผิดช่องสื่อสารก็ได้ แต่ก็ไม่ใช่ แม็กซ์มาที่โร’มาเอฟจริง ๆ !!

สรุปแล้วพวกเราก็เลยมีกันถึง 6 คน! อบอุ่นเหลือเกิน

รู้สึกมีความสุขและดีใจยังไงก็ไม่รู้ ที่พอเราพูดว่าต้องการคนช่วย ก็มีเพื่อนแห่กันมาเต็มไปหมด ทั้งเอลฟี่ที่เพิ่งกลับมาจากธุระข้างนอก เอิร์ธที่ยังเหนื่อยจากการแข่งกอล์ฟอยู่ และแม็กซ์ซึ่งพักนี้เงียบผิดปรกติและดูท่าทางยุ่ง ๆ อันเนื่องมาจากใกล้จะได้เป็นพ่อลูกอ่อนอยู่รอมร่อ <3 นังเหมียวอเล็ครู้สึกดี๋ด๋ามากค่ะ

พวกเราแยกย้ายกันไปยืนกระจายอยู่ตามจุดต่าง ๆ โดยที่เอลฟี่เรียกคาร์บังเคิลออกมาไว้ เพื่อให้มันช่วยตอบโต้อัตโนมัติและช่วงแย่งเคลม NM ซึ่งว่ากันว่าจะเข้ามาโจมตีคนที่อาชีพ SMN ก่อน

พอถึงเวลา อาร์คก็ร้องบอกในปาร์ตี้ว่า “ซัมมอนเนอร์คู่แข่งวิ่งไปทั่วแล้วก็ร่ายคาถาใหญ่เลย”

เนื่องจากศัตรูประเภทเวพ่อนจะมีการตรวจจับและจู่โจมเข้าใส่เมื่อใครร่ายเวท และชิกิงามิ เวพ่อน ก็เป็นศัตรูพิเศษ ที่จำเป็นจะต้องทำให้มันวิ่งเข้าใส่เราก่อนเท่านั้นถึงจะเริ่มโจมตีมันหรือจองตัวมันได้ นั่นจึงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้มันปรากฏตัว

เราก็เลยกดไวด์แสกนดูแผนที่ อ๊ะ อ๊ะ อ๊ะ นั่น มันเกิดแล้ว!!!!

“}POP!” ฉันรีบร้อนแหกปากบอกไม่เป็นภาษา

ทุกคนในปาร์ตี้ตื่นตัวกันทันที ส่วนฉันก็วิ่งตรงไปเรื่อย ๆ ยังทิศที่เข็มทิศของเรนเจอร์บอก

“ตะวันตก ตะวันตกกกกกกกกกกกกกกก” ฉันตะโกน
“ตะวันตก!!” เอิร์ธช่วยอีกแรง

ขาของฉันพาฉันวิ่งไปทางตะวันตก แล้วก็พบว่าตัวเองกำลังมุ่งหน้าเข้าหาเอลฟี่

ระหว่างทางฉันก็สอดส่ายสายตามองหาเจ้าชิกิงามิ เวพ่อน แบบไม่ปล่อยให้อะไรคลาดสายตาไปได้เลยแม้แต่ตัวเดียว แต่มันก็ไม่มี! ไม่มี! เวลาวิ่งผ่านห้องหับหรือซอกเล็ก ๆ ในนั้น ฉันก็ชะโงกเข้าไปแอบดู แต่ก็ไม่เจอตัวมัน แล้วเข็มทิศก็ยังคงชี้ไปทางตะวันตก

แต่พอวิ่งไปถึงเอลฟี่ เข็มทิศกลับบอกว่าฉันวิ่งเลยมาแล้ว!

อะไรกัน!?!

ฉันวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม แล้วเหลียวหน้าไปทางที่เข็มทิศชี้… ไม่มีอะไร นอกจากเวพ่อนธรรมดา ๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น

อ๊ะ หรือว่ามันอยู่ในห้องเล็ก ๆ ข้างหน้านี้ หรือว่ามีใครวิ่งมาฉกมันไปแล้ว!?

ก็ไม่ใช่!

แถวนั้นไม่มีใครเลย นอกจากเอลฟี่ที่ยืนนิ่ง เพราะติดธุระอย่างอื่น (อาหารสำคัญที่สุด เพราะกองทัพเดินด้วยท้อง)

พอวิ่งเลยมันมา เข็มทิศก็หมุนกลับอีกรอบ…. สรุปแล้วเข็มทิศชี้หมุนไปหมุนมาไม่หยุด

ฉันที่กำลังสับสน ใจหนึ่งก็ลน กลัวว่าจะโดนแย่งไปก่อน อีกใจก็งง ว่ามันเกิดอะไรขึ้น! แล้วในที่สุดก็ตัดสินใจใช้ text command ที่พิมพ์ไว้ล่วงหน้า และกะว่าจะกดใช้เมื่อมองเห็นศัตรู

Barfira!

ทันใดนั้นชิกิงามิ เวพ่อน ซึ่งหลบซ่อนอยู่ก็เผยตัวออกมา และรี่เข้ามากระหน่ำตบฉันซ้ายทีขวาทีอย่างไม่ปราณี แถมไม่พอมันยังพ่วงเพื่อนเวพ่อนธรรมดา (ตัวเดียวกับที่ฉันไปยืนงงเป็นไก่ตาแตกมองมันอยู่เมื่อกี้นี้แหละ) เข้ามาช่วยรุมยำด้วย

NM ร่าย Bio III ใส่ฉันแบบสวนควันปืน ทำให้เสียพลังชีวิตไป 105 จุด (แถมยังทำให้พลังชีวิตค่อย ๆ เสียไปอย่างต่อเนื่องด้วย เหมือนโดนพิษแรง ๆ แต่ตอนนั้นไม่มีเวลาพอที่จะใส่ใจ) ฉันพยายามร่าย Repose แต่เพราะถูกรุมตบ เลยทำให้การร่ายชะงักไป….

ตายแน่

ตายแน่

ตายแน่

ในสมองของฉันมีแต่คำนี้ แต่ที่เหนือล้ำไปกว่านั้น คือความรู้สึกว่า คู่แข่งต่าง ๆ กำลังวิ่งแห่กันเข้ามา ถ้าฉันตายเราก็จะไม่ได้ NM ตัวนี้!!!

ตายไม่ได้

ตายไม่ได้

ตายไม่ได้

แต่ก่อนอื่นต้องเคลม NM ให้สำเร็จก่อน เพราะตอนนี้ชื่อของมันยังเป็นสีเหลืองอยู่ ฉันจึงตัดสินใจในชั่วพริบตา ร่ายคาถา Flash! แช้ดดดดดดดด  เข้าตาเจ้าชิกิงามิ ระหว่างนั้นก็แหกปากว่า “help” กรอกช่องปาร์ตี้ เพื่อน ๆ ก็กรูกันเข้ามา ฉันกดคาถา Repose ใส่เวพ่อนธรรมดาที่กำลังไล่ฆ่าฉันอยู่ เพื่อให้มันหลับไปก่อน แล้วค่อยวิ่งหนีออกมา Cure ตัวเอง

Cure V ที่ร่ายออกไปครั้งนั้น เพิ่มพลังชีวิตให้ฉนได้ 819 HP

เพื่อนทุกคนวิ่งเข้ามาถึงแล้วก็รับช่วง NM เจ้าปัญหาไป ส่วนฉัน ตะโกนออกไปได้อีกแค่คำเดียว คือ “SCARED!!!!” แล้วก็ต้องหลบออกมายืนใจสั่นตุ๊ม ๆ ต่อม ๆ อยู่นอกวง พลางจับตาดูเวพ่อนธรรมดาตัวนั้นที่น่าจะตื่นขึ้นมาไล่ตีฉันได้อีกในเวลาไม่นาน

ตอนนั้นฉันเหงื่อแตกพลั่ก มือไม้ก็สั่นจนร่ายคาถาแทบไม่ถูก

อาร์คร้องบอกว่า “cool” เมื่อเห็นว่าฉันชิง NM ได้สำเร็จ เสร็จแล้วก็หัวเราะประโยคที่ฉันแหกปากว่ากลัว!!! ส่วนเอลฟี่ถามใหญ่เลยว่าใครเป็นคนจับ NM ตัวนี้ได้ แต่ฉันกำลังตื่นเต้นตกใจ ก็เลยไม่ได้ตอบ

ฉันยืนดูเพื่อน ๆ สู้ ส่วนตัวเองได้แต่ซัพพอร์ท เพราะร่าย Enfeeble อะไรไปมันก็ต้านทานได้หมด ทำให้ขี้เกียจยุ่งด้วย…. หน้าที่ของฉันจึงเหลือเพียงคอยระวังไม่ให้ใครตาย และคอยร่ายคาถาหลับใส่เวพ่อนที่พ่วงติดมาด้วยในยามที่มันตื่นเท่านั้น

พอรุมยำ NM เสร็จ พวกเขาก็ฆ่าเวพ่อนตัวนั้นทิ้ง เป็นอันเสร็จธุระ

ของที่จะเอาน่ะเหรอ… น่าเสียดายที่เสื้อไม่ดรอป  เราทุกคนต่างก็ตบบ่าปลอบใจอาร์ค แล้วก็แยกย้ายกันไป

พรุ่งนี้อาร์คมาล่าอีกไม่ได้ คงต้องเป็นวันมะรืนแทน

แล้วฉันก็คิดว่าจะกลับไปช่วยอีก ตื่นเต้นระทึกแบบนี้ของชอบ!!!

This entry was posted on Sunday, October 18th, 2009 at 23:02 and is filed under FFXI Camp & Hunt. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.