วันพฤหัสเราก็เลยไปรบกวนพี่กิฟท์(คุม่า)ตั้งแต่เช้า เพราะมีนัดกันไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว แต่เราก็เปลี่ยนแผนนิดหน่อย ย้ายจุดหมายไปที่ฟอร์จูนแทน เพราะมีศูนย์ ASUS อยู่ที่นั่นด้วย
มาคิดดูตอนนี้ก็น่าสงสาร…. พี่กิฟท์คงหนักใจและงุนงง ว่าอีนี่ทำไมต้องมาร้องไห้ใส่กู (ฮา) ก็แหม มันเครียดสะสมมานาน แล้วก็คิดมาก (ในหลาย ๆ เรื่อง) พอที่รักเปิดโอกาสให้อ้อน ทำนบน้ำตามันก็แตกสิ กี่ปีแล้วนะที่ไม่ได้ร้องไห้โฮ ๆ แบบนี้? อืม คงประมาณ 3 ปีมั้ง นับตั้งแต่ตอนที่ร้องไห้เพราะได้รู้ข่าวการจากไปของอริสานั่นแหละ…
เอาเป็นว่าถ่อร่างไปถึงฟอร์จูน คลำแผนที่ของห้าง ลงไปถึงชั้นใต้ดิน…. แล้วภาพฝันที่จินตนาการไว้ก็พังทลายลง คือเราวาดภาพแบบคิดเองเออเองน่ะ ว่าศูนย์บริการของ ASUS จะต้องหรูหราอลังการ ติดแอร์ทั้งห้อง มีห้องรับรองที่โออ่าเหมือนธนาคารใหญ่ ๆ แล้วพอเราเข้าไป ก็จะได้นั่งที่เก้าอี้สำนักงานชั้นดี ตรงโต๊ะทำงานของฝ่ายรับเรื่อง ไม่ก็ฝ่ายเทคนิคหนุ่มรูปหล่อ (อันนี้ไม่เกี่ยว แต่ก็คิดไปงั้นแหละ) ที่ยิ้มแย้มแจ่มใส และฟังเรื่องพิรี้พิไรของลูกค้าด้วยความเข้าใจและอดทน แล้วเราก็จะได้คร่ำครวญกับเขาได้ว่า พี่คะ! ข้อมูลในนี้สำคัญมาก ๆ เลย พอจะหาวิธีเอาคืนมาได้มั้ยคะ จะมีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมหนูก็ยอมค่ะ ขอแค่เอาข้อมูลเก่าคืนมาได้เท่านั้น…. ฮาร์ดดิสก์ใหม่หนูก็ไม่สน ฮือ ๆ ๆ แล้วคุณพี่หนุ่ม ๆ ก็จะปลอบใจเราพร้อมรอยยิ้มที่ให้กำลังใจ และสายตาที่มุ่งมั่นและมั่นใจ พลางตอบว่า ได้ครับ เราจะพยายามทุกวิถีทางเพื่อกู้ข้อมูลของคุณกลับมา แม้จะได้ไม่หมดก็ตามที
ความจริงน่ะเหรอ… เหอะ ๆ ก็มีโต๊ะหรอกนะ แต่เป็นโต๊ะสำนักงานแบบว่ามีพนักงานต้อนรับหญิง 3 คนนั่งเรียงกัน แล้วศูนย์ก็เล็กอย่างไม่น่าเชื่อ นอกจากนั้นยังไม่มีบรรยากาศชวนอุ่นใจเลย ฮือ…. พอเราเดินเข้าไป คุณพี่สาวสวยก็ยิ้มหวานแล้วถามขึ้น…
“สวัสดีค่ะ มีเรื่องอะไรให้รับใช้เหรอคะ”
“คอม…พังค่ะ” ตอบไปอย่างเอ๋อ ๆ เพราะกำลังงงที่ความจริงไม่เหมือนภาพฝัน
“อาการเป็นไงคะ”
“ฮาร์ดดิสก์…..ไม่อ่านค่ะ” เอ๋อเช่นเดิม…
แล้วคุณเธอก็ขยับเข้ามาคุยใกล้ ๆ เรา แล้วก็ทำท่าจะอธิบายเรื่องการรับเครื่องเข้าศูนย์ล่ะมั้ง แต่เราถามแทรกขึ้นก่อน เพราะห่วงข้อมูลในเครื่อง
“ข้อมูลข้างในฮาร์ดดิสก์สำคัญมากน่ะค่ะ ไม่ทราบว่าพอจะเอากลับมาได้หรือเปล่า”
“อ๋อ ทางเราไม่มีนโยบายรับกู้ข้อมูลให้ลูกค้าน่ะค่ะ”
“แล้วถ้าจะขอเก็บฮาร์ดดิสก์ตัวเก่าไว้จะได้มั้ยคะ” เผื่อเอาไปให้ร้านอื่นช่วย…
“ไม่ได้ค่ะ เราจะต้องรับเครื่องไว้แล้วก็เปลี่ยนฮาร์ดดิสก์ใหม่ให้น่ะค่ะ”
“เอ่อ แล้วถ้าไม่ขอเปลี่ยน แต่ขอให้ซ่อมหรือกู้ข้อมูลจะได้มั้ยคะ”
“ทางเราไม่มีบริการกู้ข้อมูลให้น่ะค่ะ ต้องขอโทษด้วยนะคะ เปลี่ยนได้อย่างเดียวค่ะ”
“งั้นถ้าส่งเครื่องเข้าศูนย์ตอนนี้ ก็แสดงว่าจะไม่ได้ข้อมูลคืนแน่ ๆ ใช่มั้ยคะ”
“ใช่ค่ะ แนะนำว่าให้คุณทำการแบ็คอัพข้อมูลทั้งหมดไว้ก่อนแล้วค่อยนำเครื่องมาส่งที่ศูนย์นะคะ”
ก็….ก็….ก็ฮาร์ดดิสก์มันไม่อ่านอ้ะ แล้วจะให้ฉันแบ็คอัพยังงายยยยยยยย แง้!!!
สรุปว่าเราก็เลยพากันเดินออกจากศูนย์ของ ASUS อย่างต๊อแต๊
พอเล่าให้พี่กิฟท์ฟังว่า มีทางเลือกสุดท้าย คือยอมจ่ายสองหมื่น ถ้าหาวิธีอื่นไม่เจอ พี่กิฟท์ทำตาโต โวยว่าทำไมมันแพงนัก เว่อร์เกินไปแล้ว! แล้วก็เลยโทรศัพท์หาป๋า (หมายถึงป๋าnikumaru ไม่ใช่คุณพ่อเด้อ!)เพื่อสอบถามเรื่องการกู้ข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ ป๋าเขาก็ช่วยเหลือเต็มที่ ทำแม้แต่โทรไปถามศูนย์ ASUS อีกที่หนึ่ง (ถ.พระราม 4) ว่ามีบริการกู้ข้อมูลให้มั้ย (คำตอบคือไม่ เช่นกัน) และทำไมถึงไม่รับ เค้าก็ตอบมาประมาณว่า เมื่อก่อนเคยกู้ข้อมูลให้ลูกค้าแล้วกู้ไม่สำเร็จ โดนฟ้องเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต (สงสัยจะเสียเงินไปเพียบด้วย?)
เอิกกกกกกกกกก
ความคิดวูบแรกก็คือ…. ทำไมอ้ะ! ก็เราไม่รู้จะพึ่งใครแล้วนี่ ทำไมไม่หาวิธีอื่นที่ไม่ใช่งดกู้ข้อมูลโดยสิ้นเชิงอ่ะ จะให้เราเซ็นสัญญาว่าจะไม่ฟ้องร้องเค้าถ้ากู้ข้อมูลไม่สำเร็จ เท่านี้ก็น่าจะได้แล้วนี่….
แต่ก็นะ…ได้แค่คิด ทำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว
พอตกเย็นก็ได้เจอกับป๋า (ซึ่งมีนัดเอาแผ่นเกมมาให้พี่กิฟท์) ที่พารากอน ป๋าก็ให้แผ่นโปรแกรมกู้ข้อมูลในฮาร์ดดิสก์มา เป็นโปรแกรมที่ป๋าเคยใช้กู้ข้อมูลให้พี่กิฟท์เมื่อนานมาแล้ว (ตอนนั้นเป็นแบดเซ็คเตอร์ แล้วก็หัวอ่านเสื่อมมั้ง ได้ข้อมูลคืนมาบ้าง แต่ไม่ครบ) แล้วป๋าก็บอกเราว่า ลองเอานี่ไปใช้ดูก่อน อาจจะมีหวัง อืม เรื่องยาวตัดให้สั้น สรุปว่าใช้ไม่ได้ เพราะเครื่องน้องเราที่เราเอาฮาร์ดดิสก์ไปเชื่อมต่อน่ะ มันมองไม่เห็นฮาร์ดดิสก์ของเราเลยโดยสิ้นเชิง
เป็นอันว่าหมดหวังไปอีกหนึ่งทาง…
อ้อ แล้วก็ระหว่างที่พยายามใช้โปรแกรมของป๋าผ่านเครื่องน้องชาย เข้ามาอ่านข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ของเรา เราก็เล่าให้พ่อฟัง เรื่องที่เขาไม่ยอมกู้ข้อมูลให้เพราะเคยโดนฟ้อง พ่อเราก็พูดเหมือนเราเลยว่า โถ่ เซ็นสัญญาก่อนรับเรื่องแค่แกร๊กเดียวก็ไม่มีปัญหาแล้ว แล้วก็ยังบ่นด้วยว่าลูกค้าอะไรเนี่ยช่างเอาแต่ใจซะจริง ๆ ก็เหตุที่ต้องบากหน้าเอาไปให้เค้ากู้ข้อมูลเนี่ย มันเพราะหมดสิ้นหนทางแล้วไม่ใช่หรือไง คือถ้าไม่ทำก็ไม่ได้คืนแน่ ๆ แต่ถ้าลองทำดู อาจจะได้คืนมา (แต่ก็ไม่มีอะไรรับประกันได้ว่าจะได้คืน) เพราะงั้นถึงจะไม่ได้คืนก็ไม่น่าจะเป็นความผิดของศูนย์
เห็นด้วยยยยยยยยยย!!!
เพราะไอ้ลูกค้าเห็นแก่ตัวนั่นแท้ ๆ ที่ทำให้คนเดือดร้อนคนอื่น ๆ (โดยเฉพาะเรา) พลอยโดนหางเลขไปด้วย คือเขาไม่รับช่วยเหลือในด้านนี้เลย… แง่ง!
(ยังมีต่อ)
.
.
English Summary :
On Thursday my boyfriend took me to Fortune Town (a shopping center, it seemed) to look for ASUS Service Center. We finally found it on the B1 floor. The place was smaller and less “warm” than I had dreamt, LOL. Long story short, the lady at the counter said that they don’t recover data for customer, and suggested that I should backup all my files before submitting my laptop for a claim. Well…. since I really don’t want to lose anything in my HDD, I left without leaving my laptop. I mentioned the shop that talked about 20,000 baht method, and my boyfriend disapproved about it. He phoned nikumaru-san and told him about that. He said there should still be a way to recover the data. So nikumaru-san came to meet us at Paragon and gave me a CD with data recovery program.
When I came back home and connected my notebook’s HDD to my brother’s computer and used the program, it couldn’t detect my HDD (well, it’s completely unreadable it seemes.) So our last FREE method failed and I decided, from many people’s ideas and suggestions, to try Pantip Plaza. Zirius said there should be many stores that can recover it while charging not more than 2,000 baht.
—-
F.Y.I. The place I finally went to try to have my HDD recovered was Computer Union which is located on Sukhumvit Road, Bangkok.
Entries (RSS)